مدیریت دانش یکی از عوامل مؤثر در ارتقای عملکرد زنجیره تأمین سازمان است که این عامل میتواند با استفاده از چارچوب هایی همچون مدل تعالی EFQM در راستای کسب مزیت رقابتی بهتر تقویت گردد.
در این پژوهش، ابتدا توانمند سازهای مدیریت دانش بر اساس معیارهای توانمندساز EFQM دسته بندی میگردد و سپس، به منظور برآورد دقیق وزن اهمیت هر توانمندساز مدیریت دانش با استفاده از روش ANP فازی، روابط علت – معلولی میان معیارهای توانمندساز EFQM با استفاده از روش دیمتل فازی ارزیابی میگردد.
همچنین، به منظور برآورد میزان اهمیت هر توانمندساز مدیریت دانش در تسهیم دانش میان افراد زنجیره از روش AHP استفاده میگردد.
به منظور بهینه سازی مدیریت دانش و اتخاذ یک استراتژی مدیریت دانش در هر قسمت از زنجیره تأمین و انتخاب افراد ذی صالح جهت بهینه سازی نشر دانش در بخش تحقیق و توسعه از برنامه ریزی چند هدفه مختلط استفاده میگردد.
نتایج این مدل نشان میدهد که هر بخش از زنجیره تأمین باید بر توسعه برخی توانمندسازها تمرکز نموده و هر کدام استراتژی مشخصی را اتخاذ مینمایند.
همچنین این نتایج بر اثرگذاری توانمندسازها و توسعه آنها در زمینه انتخاب افراد ذی صالح تأکید دارد.
