عدم توازن در پراکندگی نیروی انسانی در بخش بهداشت و درمان، قابلیتهای متفاوتی را برای استانها به همراه داشته و ازآنجاکه آگاهی از توانمندی استانها يکی از بنیانهای اطلاعاتی لازم جهت برنامهريزی صحیح کشوری است، رتبهبندی استانها ازنظر توسعهیافتگی دارای اهمیت است.
روشکار: این پژوهش یک مطالعه توصیفی-کاربردي و از نوع مقطعی بوده و جامعه آماري شامل 30 استان در سال 1394 است. در اين پژوهش سطح برخورداری استانها از خدمات درمانی بررسی شده و بعد از وزندهی 11 شاخص با استفاده از روش آنتروپی شانون، رتبهبندی استانها با استفاده از روشهای ماکسیمین، ویکور و واسپاس صورت گرفته است. سپس رتبهبندی کلی با استفاده از روش میانگین رتبه، بوردا و کوپلند انجامشده و به کمک روش تاکسونومی عددی میزان توسعهیافتگی استانها موردبررسی قرارگرفته است. اطلاعات استانها و شاخصها از سالنامه آماری کشور استخراج شده و تمامی محاسبات با استفاده از نرم افزار متلب و اکسل انجام شده است.
یافتهها: طبق نتایج بهدستآمده، تهران، خراسان رضوی و فارس به ترتیب سه رتبه برتر و قم، خراسان شمالی و ایلام سه رتبه آخر را به خود اختصاص دادند.
نتیجهگیری: علاوه بر تفاوت استانها در برخورداری از امکانات درمانی، تعداد استانهایی که توسعهنیافته هستند قابلتوجه بوده و لازم است مسئولین در برنامهريزي و تخصيص بودجه، ابتدا استانهاي توسعهنیافته را در اولويت قرار دهند.
